Հայաստանում կինը առանձնապես չի ստրկացվել ո՛չ ստրկատիրական կարգերի օրով, երբ կային անգամ կին աստվածներ (Անահիտ, Աստղիկ, Նանե), և ո՛չ էլ միջին դարերում, ավատատիրական կարգերի օրով, երբ կինն անգամ շինարարական աշխատանքների և նվիրատվությունների մեջ հանդես է գալիս իբրև բարեգործ՝ իր ամուսնու կամ հոր ու եղբայրների հետ հավասար, երբ նրանց հիշատակին կամ արևապաշտության համար եկեղեցիներում պատարագ է մատուցվում: Ստրկատիրական կարգերի ժամանակաշրջանի այր և կնոջ դաշինքի օրինակ կարող է ծառայել 1969 թ. Ներքին Դվինում բացված դամբարանի քանդակազարդ քարը: Քարի վրա պատկերված են կողք-կողքի կանգնած տղամարդ ու կին՝ իրար ձեռք բռնած, որ նրանց միասնությունն ու սիրո դաշինքն են ազդարարում:
Կիրանց
վանքը գտնվում է ՀՀ Տավուշի մարզի Կիրանց գյուղից մոտ 12 կմ արևմուտք, Ոսկեպար
գետակի վտակ Կունենի ձախ ափին, գեղատեսիլ անտառապատ հարթավայրում: Հիմնադրվել է XIII դ.: Կիրանց վանքի համալիրը կազմված է երեք
եկեղեցիներից, երկու սրահ-գավիթներից ու տնտեսական շինություններից: Վանքը
շրջափակված է եղել բարձր պարիսպներով, որոնք այժմ ավերակ են: Պահպանվել է
կամարակապ մեծ դարպասը, որը բացվում է դեպի հարավ-արևմուտք: Կառույցների մեծ մասը
աղյուսաշեն է` սրբատաշ քարե մանրամասերով: Շինությունների գետնախարիսխներն ու
պատերի ստորին շարքերը, ինչպես նաև գլխավոր եկեղեցու քանդակազարդ բեմառաջքը քարից
են: Կիրանց վանքի գլխավոր եկեղեցին (XIII դ.) ունի զույգ մույթերով գմբեթավոր
հորինվածք` խորանի երկու կողմերում տեղադրված կրկնահարկ ավանդատներով: Ճակատները
ձևավորված են խաչերի մեծադիր քանդակներով, որոնք բարձրանում են աստիճանաձև հիմքերի
վրա և պսակում պատուհանների բացվածքները: Արևելյան ճակատը մշակված է զույգ,
եռանկյունաձև խորշերով: Աղյուսաշեն պատերի վրա առանձնանում են սրբատաշ քարով
իրականացված քանդակազարդ արևմտյան և հարավային շքամուտքերը: Եկեղեցին պսակված է
ութանիստ, ուղղաձիգ համաչափություններով սլացիկ թմբուկով, որի բոլոր նիստերը
երեսպատված են երկրաչափական զարդանախշ կազմող բազմագույն ջնարակված սալիկներով: Գլխավոր
եկեղեցու երկու մուտքերը բացվում են սրահ-գավիթների մեջ: Կիրանց վանքի մյուս երկու
աղյուսաշեն միանավ եկեղեցիները հարավից և հյուսիսից կցվել են գլխավոր եկեղեցուն: Վանքի
սեղանատունը գտնվում է գլխավոր եկեղեցուց արևմուտք: Վանքի տարածքում պահպանվել են
միաբանության բնակելի շինությունների ավերակները, գերեզմանատունը` տապանաքարերով:
Կիրանց վանքի կառույցների ճարտարապետությունն ու հարդարանքը հայկական ու վրացական
շինարարական ավանդույթների, ճարտարապետական ձևերի ու տարրերի, ինչպես նաև գմբեթում
դրսևորված պարսկական դեկորատիվ արվեստի յուրօրինակ համադրություններ են:
Կիրանց
վանքի գլխավոր եկեղեցին և սեղանատունը զարդարված են եղել որմնանկարներով
(սեղանատանը միայն դրանց հետքերն են մնացել): Գլխավոր եկեղեցու գմբեթին
«Համբարձման» տեսարանն է` չորս հրեշտակ (երկուսն են պահպանվել) վեր են բարձրացնում
կապույտ Փառապսակը` «Քրիստոսը գահին նստած» պատկերով, թմբուկի վերին մասում աղոթող
Աստվածածինն է` հրեշտակներով և երկու առաքյալներով շրջապատված, միջին մասում
առաքյալներն են, ներքևում` տեսարաններ Հին կտակարանից: Չորս առագաստներին պատկերված
են նստած ավետարանիչները:
Խորանի
գմբեթարդին գահին նստած Աստվածածինն է Մանկան հետ, կողքին` երկու հրեշտակ: Որմնանկարների
հաջորդ շարքում «Հաղորդության» տեսարանն է` կանգնած Քրիստոսին երկու կողմից
մոտեցող 6-ական առաքյալներով: Լուսամուտի խորշում պատկերված են հրեշտակները,
ցածում, շարժման մեջ` ձեռքերին մագաղաթե գալարափաթեթներով տասը սրբեր:
Կիրանց
վանքի որմնանկարները, ընդհանուր առմամբ առնչվելով XIII դ. բյուզանդական արվեստի
հետ, միաժամանակ ունեն արևելաքրիստոնեական արվեստին բնորոշ առանձնահատոկություններ:
Վանքի անվանման հետ կապված պահպանվել է հետևյալ ավանդապատումը: